Article Image

Vandaag vijf jaar geleden werd ik vader van een dochter. Vrijdag vijf jaar geleden overleed ze. Vijf jaar. Mila zou nu vijf jaar zijn geworden. Een trotse kleuter in groep 1-2 van de basisschool. Het is moeilijk voor te stellen wat er van haar geworden zou zijn.

Een roze prinsessenjurken dragende blondine met Frozen-obsessie? Het zou kunnen. Een boekjes lezend stil meisje met donkere ogen? Niet onwaarschijnlijk. Een bomenklimmende tomboy die gaten in haar knietjes valt? Heel goed mogelijk.

We zullen het nooit weten. Haar leven is bevroren na die eerste twee dagen. De kleur van haar ogen, de klank van haar stem en haar karakter zullen altijd onopgehelderd blijven. Ze is voor altijd een slapende pasgeboren baby.

In de afgelopen jaren heeft het ons veel beziggehouden. Kinderen van Mila’s leeftijd zijn confronterend, nog steeds. Onlangs bezochten we voor onze zoon twee basisscholen, en ik kon mezelf niet losrukken van het idee dat Mila daar in een klas had moeten zitten.

Maar het gaat niet alleen om kinderen van dezelfde leeftijd. Ook onze zoon zorgt soms voor zulke confrontaties. Hij is vrolijk, houdt van boekjes, muziek, auto’s en hijskranen en adoreert Nijntje en haar vriendjes. Als ik hem zie spelen moet ik toch vaak denken aan zijn zus, en vraag ik me af of hun karakters overeen hadden gekomen.

Vijf jaar na Mila’s dood gaat het redelijk goed met ons. We zijn vandaag precies vier jaar getrouwd, hebben een kerngezonde zoon en hebben elkaar nog steeds lief. Maar er blijft een enorm gemis. Het gemis van een onbekend leven. En dat doet nog steeds pijn.

Blog Logo

Martijn


Published

Image

tot nu

Back to Overview