Article Image

Ruim tien jaar geleden kwam ik in Hoograven wonen, en sindsdien is er in onze wijk heel veel veranderd. De haveloze flats aan de ’t Goylaan (foto), de Constant Erzeijstraat en de Hooft Graaflandstraat zijn vervangen door een fonkelnieuw Hart van Hoograven, het Philips-gebouwtje en de gymzaal aan de Hooft Graaflandstraat maakten plaats voor luxe woningen en op Rotsoord werd de handel in bouwmaterialen vervangen door appartementen voor starters en heel wat bedrijvigheid.

Het is vooruitgang, dat valt niet te ontkennen. De huizen zijn gewild, de winkels hebben het druk en in café Klein Berlijn vloeit ook na het betrekken van het definitieve pand de drank rijkelijk. Maar toch knaagt er iets.

Neem nou Rotsoord. Tien jaar geleden nog een industriegebied, waar hip lounge restaurant LE:EN als fremdkörper neerstreek in een oude metaalfabriek. De rest van de straat werd gedomineerd door meubelfabriek Pastoe en de motoren van de Harley Davidson Club. Over een paar maanden zijn op Rotsoord maar liefst vijf restaurants en drie cafés gevestigd. Elk postzegeltje grond wordt volgebouwd met starterswoningen en creatieve bedrijvigheid, en het vindt allemaal even gretig aftrek.

De ruwe randjes van de wijk worden zo helemaal gladgepoetst. Maar dat heeft ook gevolgen, want een deel van de aantrekkingskracht van Rotsoord en Hoograven lag voor mij juist in dat ongepolijste. De Turkse supermarkt die tien jaar geleden nog de lekkerste olijven verkocht in een oude winkel, moest onlangs sluiten omdat de huur onbetaalbaar werd.

Ik mis het Hoograven van tien jaar geleden soms. Alsof de wijk met iedere vierkante meter nieuwbouw weer een stukje van zijn eigenheid verliest.

Eerder gepubliceerd in Wijkkrant Aanzet, maart 2017.

Blog Logo

Martijn


Published

Image

tot nu

Back to Overview